Ana SayfaSözler ve MesajlarNatalia Ginzburg Sözleri

Natalia Ginzburg Sözleri

Natalia Ginzburg Sözleri

Çünkü eğer her şeyin bir açıklaması olsaydı, ölüm de sorun olmazdı.

Her birimiz ayrı başına ve bir yerde serkeşiz, bazen çok güçlü bir istekle yalnızca kendi yalnızlığımıza çekiliriz.

Yüzünü güneşten mi, kahvenin verdiği hoşnutsuzluktan mı, yoksa pipoyu yalnızca dişleriyle tutmak için harcadığı çabadan mı buruşturduğu pek anlaşılmazdı.

Bayan Maria babaannenin eline geçen paralardan söz edebildiği zamanlar çok mutlu olurdu, bir de yaptıkları seyahatleri anlatıp, bununla övündüğünde.

Ama ölümü çok fazla düşünmüştü, bir şeyi çok düşündüğünde düşündüğü şey artık gerçekleşmiyordu. Birçok kez birçok kadınla evlenmeyi kurmuş, ama sonra bu konuyu hiç düşünmediği bir anda evlenivermişti.

…sürüp giden savaş her görüşmenin son görüşme olduğunu düşündürüyordu insana.

Bir eve arada bir gelip giden olmazsa o evin neşesi olmaz, diyordu.

Bu yüzden Ippolito sabırla benim ölmemi beklemek zorunda,” diyordu baba, kim bilir belki de lppolito çok geçmeden ölmesini istiyordu babasının, köpeğiyle şehirde dolaşabilmek için tek hayali buydu belki de.

Mutluluğun var olduğunu kabul edersek, bize sunulmuş olan dünyada izini pek seyrek görsek de, bütünüyle dışlamamak gerek…

Çünkü yalnızlık ve acı, ruhun sağlıklı olmasını sağlıyordu. En azından kitaplarda böyle yazıyordu…

Karı koca olmak, düşüncelerden sözcükler üretmek demekti, düşüncelerden sürekli sözcük üretmek. O zaman insan, her sabah karşısındakiyle yeniden doğan bir konuşmayı sürdürebiliyorsa, artık yanındaki yastığın üzerinde duran kafayı tuhaf bulmayabilirdi.

Evde büyük bir özgürlük vardı. Ama bu biraz ürkütücü bir özgürlüktü. Evi yönetecek kimse yoktu artık.

Çocuklarımızın eğitiminde her şeyden önce unutmamamız gereken şey, onların yaşam sevgisinin asla zayıflamaması gerektiğidir.

Anna’ya göre, birinin öldüğü evde uzun süre gülünmemesi gerekirdi. Ama daha cenazeden birkaç gün sonra Concettina bir şiltenin yünüyle kendine takma göğüs yaptığı için Concettina, Giustino ve kendisi çılgınlar gibi gülüyorlardı.

Arma da, Concettina da iyi piyano çalamıyordu. İkisi de derslerden bıkmıştı, artık kesmek istiyorlardı ama Bayan Maria karşı çıkıyordu, çünkü piyano hocası evde gördükleri tek yabancı yüzdü.

Ama bir gün Emanuele, Amalia’ dan bir mektup aldı. Amalia mektupta Franz ile evlendiğini bildiriyordu. Bu haber üzerine, kendisi her ne kadar umurunda olmadığını söylese de, uzun kahkahaları artık duyulmaz oldu.

Tüm ölmüş olanları, uzun savaşı, acıyı, neşeyi, şimdi karşı karşıya bulundukları ve ne yapacaklarını bilmedikleri şeylerle dolu uzun, güç yaşamı düşünmek.

Dünyanın bölünüp parçalandığına inanıyordu, oysa bölünüp parçalanan yalnızca kendisiydi.

Yaşanacak olanı yaşamayı kabul edenin özgür olduğunu söyledi: Düşüncelerinden, içine düşüp boğulacağı bir tuzak değil, sağlık ve zenginlik yaratan kişi özgürdü.

Natalia Ginzburg Alıntıları

Sevgili Michele

Geriye hiçbir şey kalmayınca her şeye alışılır.

Ama sevilenler yalnızca mutlu anlar değildir. İnsan yaşamının belli bir noktasında, bütün anılarını sevdiğinin farkına varır.

Bütün Dünlerimiz

Baba büyük bir anı kitabı yazıyordu. Yıllardır yazmaktaydı bu kitabı, onu yazabilmek için avukatlığı bırakmıştı.

Gün geçtikçe daha az konuşuyor, artık yavaş yavaş yalnızca kendisine gereken şeyleri istemek için ağzını açıyordu.

Concettina onlara katılmazdı, çünkü pazar günü evden dışarı adımını atmazdı. Pazar gününden nefret eder, odasına kapanıp, üstünde en çirkin kıyafetiyle çorapları onarırdı.

.. dünyanın kötülük üzerine kurulduğunu, ancak çalmakla, yaşanabildiğini bildiği için çalıyordu.

Bayan Maria çok ufak tefekti, bir yerde otururken ayakları yere değmezdi. Bu yüzden, oturduğu zaman battaniyeye sarınırdı, çünkü başkalarının ayaklarının yere değmediğini görmesinden hoşlanmazdı.

Mezarlıkta Bayan Maria dua eder, çocuklar etmezlerdi, çünkü babaları dua etmenin aptallık olduğunu söylerdi hep, belki Tanrı vardı ama dua etmek gerekmezdi O’na, Tanrı’ydı ya olup biteni kendiliğinden bilirdi.

Çünkü yalnızlık ve acı, ruhun sağlıklı olmasını sağlıyordu. En azından kitaplarda böyle yazıyordu…

Evde büyük bir özgürlük vardı. Ama bu biraz ürkütücü bir özgürlüktü. Evi yönetecek kimse yoktu artık.

Almanlara tahammül edemezdi, onlara karşı savaşmıştı, insan bir kez bir ülkeye karşı savaşmışsa bunu unutamazdı, yeniden nasıl dost olunabilirdi ki, insan yüreği insan yüreğiydi işte, siyasal girişimlere sağır kalıyordu.

Tüm ölmüş olanları, uzun savaşı, acıyı, neşeyi, şimdi karşı karşıya bulundukları ve ne yapacaklarını bilmedikleri şeylerle dolu uzun, güç yaşamı düşünmek…

Dünyanın bölünüp parçalandığına inanıyordu, oysa bölünüp parçalanan yalnızca kendisiydi.

Kente Giden Yol

Kente giden yolu bilmedikleri sürece, ahmakların çabaları işkence olacaktır kendilerine.

Natalia Ginzburg’un Hayatı ve Eserlerine Bakmanızı Öneririz.

Sayfamızda Natalia Ginzburg’un hayatı ve eserleri yer alır.

Like
Love
Care
Haha
Wow
Sad
Angry
KitapDiyarı
KitapDiyarı
İnsan her şeyi anlatamaz, zaten kelimeler de her şeyi anlatmaya yetmez.

BENZER KONULAR

YORUMLAR

Abone ol
Bildir
guest
0 Yorum
Satır İçi Geri Bildirimler
Tüm yorumları görüntüleyin

Sosyal Medya

790BeğenenlerBeğen
4,570TakipçilerTakip Et
21TakipçilerTakip Et
22TakipçilerTakip Et
55AboneAbone Ol

Günün Kitabı

Editör Seçimleri

Popüler Konular

Son Konular